Bernard Zygier to jeden z bohaterów "Syzyfowych prac" Stefana Żeromskiego. Akcja powieści toczy się w latach 70. XIX w., tuż po upadku powstania styczniowego.
Kiedy Zygier przybył do klerykowskiego gimnazjum, chodziło wiele pogłosek na jego temat. Był nazywany "ptaszkiem". Dopiero z czasem przestano go tak nazywać, gdy jeden z ósmoklasistów rozgłosił wszystkim, że Zygier został wydalony za nieprawomyślność oraz głoszenie poglądów sprzecznych z obowiązującymi. W nowej szkole nie miał przyjaciół. Przez cały czas był objęty nadzorem inspektora i nauczycieli Rosjan. "Mieszkał sam na stancji u Kostriulewa i poza murami szkoły nie miał prawa stykać się z kolegami"
Bernard był osiemnastolatkiem, średniego wzrostu, krępym i nieco ospowatym. Jego oczy wyrażały spokój, ale były szczególnie uważne. Ich kolor był nieokreślony jak woda. Chłopak nigdy nie zdradzał strachu lub złości, kiedy mu czegoś "surowo zabraniano", lub go niepokojono. Na jego twarzy wciąż widniał jeden wyraz - uprzejmej drwiny.
Zygier był inteligentny. "Robił przykłady matematyczne niezbyt lotnie, ale bystro tłumaczył "Rozmowy tuskulańskie" Cycerona. Powoli, ale samoistnie pisał ćwiczenia literackie i "logiczne" na cztery...". To świadczyło o jego zapale i chęci do nauki. Był chłopcem, który potrafił docenić literaturę polską, dzieła największych poetów i pisarzy narodowych. Nie wstydził się bycia Polakiem. Traktował to, jako rzecz oczywistą i nie podlegającą dyskusji.
Kiedy recytował "Redutę Ordona" swoim dźwięcznym głosem, cała klasa go słuchała. Potrafił recytować spokojnie, równo i umiarkowanie, lecz z ukrytą gwałtownością. Swoją wspaniałą recytacją, obudził w uczniach polskość, której dotąd nie znali. Potrafił skupić "na górce" u Gontali pewną grupę gimnazjalistów i tam wraz z nimi studiować zakazaną, lecz wspaniałą literaturę polską. W porównaniu do swoich kolegów Bernard, już wcześniej czytał dzieła polskie, które jego towarzysze dopiero zaczynali poznawać. Miał również duży zasób wiedzy. Czytał także wspaniałe dzieła Buckle'a i Drapera, które dla jego kompanów były niczym ewangelia.
Bernard Zygier jest jednym z głównych bohaterów ,, Syzyfowych prac '' napisanych przez Stefana Żeromskiego. Jest on uczniem wydalonym z gimnazjum we Warszawie z powodu działalności antyrosyjskiej i przeciwstawiania się rusyfikacji. Przybył do Klerykowa w zimie, w połowie siódmej klasy. To młody patriota, walczący o prawo do posługiwanie się J. polskim i zdobywanie rzetelnej wiedzy. Jest bardzo zdolny, sam się kształci. Zna doskonale biografię Mickiewicza i z pasją zakłada kółko samokształceniowe w Klerykowie ( Mickiewicz w raz z przyjaciółmi założyli w czasie studiów Towarzystwo Filomatów, i Filaretów i w wspólnie poszerzali wiedzę ) . Inni uczniowie go naśladują. Bernard ma niezwykłą osobowość, jest bardzo odważny, gotów na wszystko w obronie swojej polskości.
Bernard Zygier to jeden z bohaterów "Syzyfowych prac" Stefana Żeromskiego. Akcja powieści toczy się w latach 70. XIX w., tuż po upadku powstania styczniowego.
Kiedy Zygier przybył do klerykowskiego gimnazjum, chodziło wiele pogłosek na jego temat. Był nazywany "ptaszkiem". Dopiero z czasem przestano go tak nazywać, gdy jeden z ósmoklasistów rozgłosił wszystkim, że Zygier został wydalony za nieprawomyślność oraz głoszenie poglądów sprzecznych z obowiązującymi. W nowej szkole nie miał przyjaciół. Przez cały czas był objęty nadzorem inspektora i nauczycieli Rosjan. "Mieszkał sam na stancji u Kostriulewa i poza murami szkoły nie miał prawa stykać się z kolegami"
Bernard był osiemnastolatkiem, średniego wzrostu, krępym i nieco ospowatym. Jego oczy wyrażały spokój, ale były szczególnie uważne. Ich kolor był nieokreślony jak woda. Chłopak nigdy nie zdradzał strachu lub złości, kiedy mu czegoś "surowo zabraniano", lub go niepokojono. Na jego twarzy wciąż widniał jeden wyraz - uprzejmej drwiny.
Zygier był inteligentny. "Robił przykłady matematyczne niezbyt lotnie, ale bystro tłumaczył "Rozmowy tuskulańskie" Cycerona. Powoli, ale samoistnie pisał ćwiczenia literackie i "logiczne" na cztery...". To świadczyło o jego zapale i chęci do nauki. Był chłopcem, który potrafił docenić literaturę polską, dzieła największych poetów i pisarzy narodowych. Nie wstydził się bycia Polakiem. Traktował to, jako rzecz oczywistą i nie podlegającą dyskusji.
Kiedy recytował "Redutę Ordona" swoim dźwięcznym głosem, cała klasa go słuchała. Potrafił recytować spokojnie, równo i umiarkowanie, lecz z ukrytą gwałtownością. Swoją wspaniałą recytacją, obudził w uczniach polskość, której dotąd nie znali. Potrafił skupić "na górce" u Gontali pewną grupę gimnazjalistów i tam wraz z nimi studiować zakazaną, lecz wspaniałą literaturę polską. W porównaniu do swoich kolegów Bernard, już wcześniej czytał dzieła polskie, które jego towarzysze dopiero zaczynali poznawać. Miał również duży zasób wiedzy. Czytał także wspaniałe dzieła Buckle'a i Drapera, które dla jego kompanów były niczym ewangelia.
Bernard Zygier jest jednym z głównych bohaterów ,, Syzyfowych prac '' napisanych przez Stefana Żeromskiego. Jest on uczniem wydalonym z gimnazjum we Warszawie z powodu działalności antyrosyjskiej i przeciwstawiania się rusyfikacji. Przybył do Klerykowa w zimie, w połowie siódmej klasy. To młody patriota, walczący o prawo do posługiwanie się J. polskim i zdobywanie rzetelnej wiedzy. Jest bardzo zdolny, sam się kształci. Zna doskonale biografię Mickiewicza i z pasją zakłada kółko samokształceniowe w Klerykowie ( Mickiewicz w raz z przyjaciółmi założyli w czasie studiów Towarzystwo Filomatów, i Filaretów i w wspólnie poszerzali wiedzę ) . Inni uczniowie go naśladują. Bernard ma niezwykłą osobowość, jest bardzo odważny, gotów na wszystko w obronie swojej polskości.